Enkele dagen voor de bevrijding waren de bewoners van Tegelen in het gebied tussen Rijksweg en de Maas geëvacueerd naar de andere helft van Tegelen. Wij – de familie Piet en Mien Koopmans-Verhaegh en kinderen – vonden onderdak bij Ome Handrie (van de Körs) en Tante Leen (tweeling zus van mijn moeder) op de Kaldenkerkerweg.  In het begin van de middag kwam het bericht dat de bevrijders in Kaldenkerken waren. Later werd dit bericht bevestigd toen de Tegelse Brandweer vanaf de grens op de Kalkerkerweg naar beneden kwam. De bemanning riep luid: De Amerikanen zijn onderweg. Tante Leen en mijn moeder samen met de grote jongens gingen voor zover nog mogelijk met de fiets de bevrijders tegemoet. Bij gebrek aan vervoersmiddelen gingen Handrie en Piet samen met mijn zus Maria, broer Wiel en ik (net 16 jaar) te voet de berg op. Voor de Steenrots  stond tegen de muur een flinke hoeveelheid geweren. Kennelijk door verzetsstrijders buitgemaakt. Vanuit het Roëd dörp kwam onder door het viaduct een peloton ongewapende Duitse soldaten aan gemarcheerd begeleid door verzetsstrijders met oranje band om de arm. Aangekomen bij de Steenrots grepen de Duitsers opeens de gereedstaande geweren en begonnen te schieten. Uiteraard grote paniek. Vervolgens klonk bevel dat wij dekking moesten zoeken. Ome Handrie, Piet, Maria en Wiel renden achter café de Steenrots en ik belandde in de gang tussen het café en de (kruideniers)winkel. Plat op de vloer, voor en achter mij twee Duitsers. Doodse stilte. Opeens begon een soldaat te tellen: eins – zwei – drei – vier – fünf – sechs – sieben ………….en daarna riep hij: die Zeit ist vorbei. Er was een poging gedaan om de Kaldenkerkerweg te plekke op te blazen. De Duitsers gaven zich over. De verzetsstrijders die tegen de berg van de Brachterweg geklommen waren keerden terug. Ome Handrie en Pap kwamen uit de varkensstal van de Steenrots te voorschijn waar zij samen met Maria en Wiel veilig waren geweest. De zin om naar Kaldenkerken te gaan was over. Wij keerden met de schrik in de benen terug naar huis. Vandaaruit zagen wij de Amerikanen later op de middag Tegelen binnen rijden. Dit was echter niet echt spectaculair.

Aldus Harry Koopmans

 

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Velden met een sterretje zijn vereist *


*

Velden wissenVerzenden